ಕವನ

ಬದುಕು ದುಸ್ತರವೆನಿಸೆ ಮನದ ಬೆನ್ನು ಸವರಿ ನುಡಿವೆ ಹೆದರುವೆ ಏಕೆ ಬದುಕೇನು ಸ್ಥಿರವೆ? ತರವೋ ದುಸ್ತರವೋ ಜೀವಿಸಿಬಿಡೊಮ್ಮೆ ಇರುವುದೊಂದೇ ಬದುಕು ಈ ಜನುಮಕೆ..

ಆಹಾ, ನಾವ್ ಆಳುವವರು ಓಹೋ ನಾವ್ ಅಳಿಸುವವರು ||ಪ|| ಕುರ್ಚಿಯ ಕಾಲ್ಗಳನೊತ್ತುವೆವು ತಡೆದರೆ ಕೈಯನೆ ಕಡಿಯುವೆವು| ದೇಶವ ಪೊರೆಯುವ ಹಿರಿಗಣರು ಖಜಾನೆ ಕೊರೆಯುವ ಹೆಗ್ಗಣರು| ಜಾತ್ಯಾತೀತರು ಎನ್ನುವೆವು

ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ, ಹುಡುಕಿದರೆ ಸಿಕ್ಕೀತು ಬದುಕಲಗತ್ಯದ ಪ್ರೀತಿ! ಕಠಿಣಾತಿ ಕಷ್ಟ, ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಕ್ಕದು ಎಲ್ಲಿಹುದದು ಸತ್ಯ?

ಸತ್ತವರೇ ನೆಮ್ಮದಿ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಗಳ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿ ಮರೆಯಾದವರೇ ನಿಮಗರಿವಿದೆಯೇ? ನಿಮ್ಮ ನೆನಪು ಕಣಕಣವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುವುದೆಮ್ಮ

ಬಾಳಸಂಜೆಯಲಿ ನಿಂತಿಹೆನು ನಾನಿಂದು ಮನಸಿಟ್ಟು ಕೇಳಿರಿ ಹೇಳುವೆನು ಮಾತೊಂದು ಕೇಳುವುದು ಬಿಡುವುದು ನಿಮಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ಅಂತರಾಳದ ನುಡಿಗಳಿವು ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಗೊತ್ತಿಹುದು ನನಗೆ ರುಚಿಸಲಾರದು ನಿಮಗೆ ಸಂಬಂಧ ಉಳಿಸುವ

I am a nomad I am no no mad! I don’t know from where I started Don’t know where I

ಸ್ವಾರ್ಥದ ಭೂತ ದ್ವೇಷದ ಕತ್ತಿ ಸೆಳೆದಿತ್ತು ಕಂಡ ಕಂಡವರ ಗುಂಡಿಗೆಯ ಬಗೆದಿತ್ತು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮದಿರಿಲ್ಲ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮದಿರಿಲ್ಲ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯಿಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಮರಿಯಿಲ್ಲ ಯಾರನೂ ಉಳಿಸಿಲ್ಲ, ಬೇಡಿದರೂ

ಏನಂತೆ? ಸೋತರೇನಂತೆ? ಸೋಲೆಂಬುದೇನೆಂದು ತಿಳಿಯಿತಂತೆ! ಗೆಲುವಿನ ದಾರಿಯದು ಕಂಡಿತಂತೆ!!

ನಲ್ಲಾ ಹೌದಲ್ಲಾ ಈ ನಡುವೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ ಎನ್ನ ಆಸಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ವಿರಕ್ತಿ

1. ನಿಯತ್ತು ನನ್ನ ಗಂಡ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ನೋಡಲ್ಲ ಪರಸ್ತ್ರೀಯರ.. ನಾನವನೊಡನಿದ್ದಾಗ!