ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ

ಕರ್ಮವನ್ನು ಬಿಡಬೇಡ ಫಲಹೇತುವಾಗಿ ಕರ್ಮವೆಸಗಿದಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತಿ ಹಾಗೂ ನೈಪುಣ್ಯಹ್ರಾಸವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ‘ಫಲವನ್ನೇ ಬಯಸಬಾರದೆಂದಮೇಲೆ ಕರ್ಮವನ್ನೇಕೆ ಮಾಡಬೇಕು? ಏನೂ ಮಾಡುವುದೇ ಬೇಡ ಬಿಡಿ!’ ಎಂದು ನಮ್ಮ […]

‘ಫಲಹೇತುವಾಗಿ ಕರ್ಮವೆಸಗದಿರು’ ‘ಕರ್ಮಣ್ಯೇವಾಧಿಕಾರಸ್ತೇ ಮಾ ಫಲೇಷು’ ಎನ್ನುವ ತಥ್ಯವನ್ನು ಮನಗಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾನೆ: ಮಾ ಕರ್ಮಫಲಹೇತುರ್ಭೂಃ – ( ಫಲವನ್ನೇ ಹೇತುವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕರ್ಮ ಮಾಡಬೇಡ) ‘ಅಲ್ಲ!

ಕರ್ಮಣ್ಯೇವಾಧಿಕಾರಸ್ತೇ ವೇದಜ್ಞಾನವೂ ಕರ್ಮಗಳೂ ಅನುಭವದಲ್ಲೇ ಪರ್ಯವಸಾನವಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು “ಕರ್ಮಠತ್ವ”ಕ್ಕೆ ಜಾರಬಾರದು’ ಎನ್ನುವ ನೀತಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಷ್ಟೆ? ಹಾಗಾದರೆ, ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಸುತರಾಂ ಮಾಡಲೇಬೇಕಿಲ್ಲ? ಎನ್ನುವುದು ಕೃಷ್ಣನ ಮಾತಿನ

ಮಾನಸಿಕ ಶಕ್ತಿ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು ಮಹಾನ್ ಗ್ರಂಥಗಳು. ಬೇರೆ ಜನಾಂಗಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ನಮ್ಮದು ಹೆಮ್ಮೆಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಋಷಿಪರಂಪರೆ. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ್ಯೂ, ನಾವು ದುರ್ಬಲರು, ತುಂಬಾ ದುರ್ಬಲರು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ವೇದಾದಿಗಳು ಅನುಭವದ ಬಾಗಿಲಿನವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ‘ವೇದಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಭೋಗಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿಯಷ್ಟೇ ಬಳಸುತ್ತ, ಸತ್ವರಜಸ್ತಮೋಗುಣಗಳಿಗೆ ಅಧೀನರಾಗಿರುತ್ತ ಹುಟ್ಟುಸಾವುಗಳ ಚಕ್ರಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಅಶಾಂತರಾಗುವ ಜನರಂತೆ ನೀನೂ ಆಗಬೇಡ. ತ್ರಿಗುಣಗಳನ್ನು

ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಒಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಸಮುದ್ರದ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ದೂರ ನಡೆದಿದ್ದರು. ಮರಳ ದಂಡೆ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತರು. ಶಿಷ್ಯರು

ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ತ್ರಿಗುಣಗಳನ್ನೂ ಮೆಟ್ಟಿ ಮೇಲೇಳು ಪಾರ್ಥ ವೇದವು ಭೋಗ-ಯೋಗಗಳೆರಡಕ್ಕೂ ಧರ್ಮದ ಹಾದಿಯನ್ನು ತೋರಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಯೋಗದ ನೆಲೆಗೇರದೆ, ವೇದಕರ್ಮವನ್ನು ಕೇವಲ ಭೋಗಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ

ಆಸ್ತಿಕ – ನಾಸ್ತಿಕ ದೇವರಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ, ವಿಶ್ವಾಸ, ಭಕ್ತಿ ಇರುವವರನ್ನು ಆಸ್ತಿಕರು ಎಂದು, ದೇವರು ಇಲ್ಲ, ಅದು ಬರೀ ಮನುಷ್ಯನ ಕಲ್ಪನೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು

ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ವೇದಜ್ಞತ್ವದ ಹಾದಿ ವೇದವನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಭಾಗಶಃ ಪಠಣ, ಮನನ ಸಂಶೋಧನ ಮಾಡುವವರೆಲ್ಲ, ಪರಿಪೂರ್ಣಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ’ವೇದಜ್ಞ’ರೆನಿಸಲಾರರು. ವೇದಸಾಹಿತ್ಯದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಂಸ್ಕೃತ ಹಾಗೂ ವೇದಾಂಗಗಳ

ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ಯಾರೆಲ್ಲ ವೇದವಾದರತರೆನಿಸಿಯಾರು? ವೇದ-’ಜ್ಞ’ರು ಬೇರೆ, ವೇದ-’ವಾದರತ’ರು ಬೇರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ‘ಶುದ್ಧಜ್ಞಾನ’ಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವೇದವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನಲಾಗದು. ವಿದ್ಯಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವೇದವೇದಾಂತಗಳನ್ನು ವೇದಾಂಗಗಳನ್ನೂ ಕ್ರಮಯುತವಾಗಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ