ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ

ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ಬುದ್ಧಿಯೋಗವಿಲ್ಲದ ವೇದವಾದ ಅಸಂಬದ್ಧ ಆಂತರ್ಯದ ಪಾಕದ ಕಡೆಗೆ ಗಮನವನ್ನೇ ಹರಿಸದೇ, ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯ ವಿವರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ‘ತಾವು ತಾತ್ವಿಕರು, ಧಾರ್ಮಿಕರು’ ಎಂದು ಬೀಗುವ […]

ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ಬುದ್ಧಿಯೋಗದ ಪ್ರಯೋಜನ ತತ್ವಪಥದಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡದಾರಿ (short cut) ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ, ಆತ್ಮಸಂಸ್ಕರಣವಾಗಿ ಮನೋಬುದ್ಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಕ್ವತೆ ಬರುವತನಕ ಮುನ್ನಡೆಯಾಗದು. ಹಾಗಾಗಿ ಸಮಚಿತ್ತತೆಯ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು

ಮರೆಯಲಾಗದ ಮಾತುಗಳು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೆಲೆಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿರುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವಸ್ತು ಇದ್ದರೆ ಅದು ‘ಮಾತು’. ಮನುಷ್ಯನು ಆಡಿದ ಒಂದು ‘ಮಾತು’ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಅಲ್ಲೋಲಕಲ್ಲೋಲ ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದು. ಅದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು

ಬದುಕಿಗೆಭಗವದ್ಗೀತೆ – ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದಯುದ್ಧಮಾಡು, ಪಾಪವುಅಂಟದು ! ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಬಾರದ ತತ್ವವು ನಿಪ್ರಯೋಜಕ. ಹಾಗಾಗಿ ನಿತ್ಯಜೀವನದಲ್ಲಿ ತತ್ವಾಭಿಮುಖ-ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಯಾವ ಗುಣನಡತೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆನ್ನುವುದನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾನೆ- ಸುಖದುಃಖೇ ಸಮೇಕೃತ್ವಾ

ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ಸುಖದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಸಮನಾಗಿರು ಶ್ರವಣಮಾತ್ರದಿಂದ ತತ್ವವು ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಿಸದು. ಕೃಷ್ಣನಿಗದು ಗೊತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ತತ್ವವಿಚಾರವನ್ನು ಹೇಳಿ ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಿಸದೆ,  ಅದನ್ನು ಯಾವ ಗುಣ-ವಿಧಾನಗಳ ಮೂಲಕ

ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ಸನ್ಮಿತ್ರನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಅಮೂಲ್ಯ ದಿಗ್ದರ್ಶನ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಜಾಣ್ಮೆ ಹಾಗೂ ಅಧಿಕೃತವಾಣಿಯಿಂದಲೂ ಸ್ನೇಹಾಧಿಕ್ಯದಿಂದಲೂ ಅರ್ಜುನನ ಗೊಂದಲವನ್ನೂ ಭಾವುಕತೆಯನ್ನು ಸ್ತರಸ್ತರವಾಗಿ ಭಂಜಿಸಿದ, ಕರ್ಮನಿಶ್ಚಯದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ

ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ಕೃತನಿಶ್ಚಯನಾಗಿ ಕರ್ತವ್ಯ ಮಾಡು ಕ್ಷತ್ರಿಯನ ಬಾಳೇ ಧರ್ಮರಕ್ಷಣೆಗೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಧರ್ಮಯುದ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ಧರ್ಮಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡುವ ಮಹದವಕಾಶ ಒದಗಿಬಂದಾಗ ಕೈಬಿಡುವುದು ಮೂರ್ಖತನವಲ್ಲವೆ? ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನಿಗೀಗ ಬೇರೆ

ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ವೀರಪಾರ್ಥ! ರಣಹೇಡಿ ಎನಿಸದಿರು! ನಮ್ಮ ಮೂಲಸ್ವರೂಪವಾದ ಆತ್ಮವೇ ನಮಗೆ ‘ಅರ್ಥವಾಗದ ಒಗಟಾ’ಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಮನೋಬುದ್ಧಿಗಳ ‘ಕೂಪಮಂಡೂಕಸ್ಥಿತಿ’ಯೇ ಕಾರಣ ಎಂಬ ವಿಚಾರ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ತತ್ವವಿಚಾರದ ನೆಲೆಯಿಂದ

ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ವೀರಪಾರ್ಥನೆ! ರಣಹೇಡಿ ಎನಿಸದಿರು! ನಮ್ಮ ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪವಾದ ಆತ್ಮವೇ ನಮಗೆ ‘ಅರ್ಥವಾಗದ ಒಗಟಾ’ಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಮನೋಬುದ್ಧಿಗಳ ‘ಕೂಪಮಂಡೂಕ ಸ್ಥಿತಿ’ಯೇ ಕಾರಣ ಎಂಬ ವಿಚಾರವನ್ನು

ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ಆಶ್ಚರ್ಯಜನಕವಾದ ಆತ್ಮ ! ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿ ಬಂದ ಭೌತಿಕ ಪ್ರಪಂಚವು, ಕೆಲಕಾಲವಿದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಅವ್ಯಕ್ತದಲ್ಲೇ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವಾದರೋ, ವ್ಯಕ್ತಾವ್ಯಕ್ತಗಳ ಲೀಲೆಗೆ ತೊಡಗದೆ ನಿತ್ಯವೂ