ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ಕ್ಷಣಿಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೆಚ್ಚಿ ಶೋಕಿಸುವುದೇಕೆ? ಆತ್ಮಕ್ಕಂತೂ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ ಸಾವಿಲ್ಲ. ಮೂರ್ತಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟು-ಸಾವುಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಹಾಗಾಗಿ ಎರಡು ದೃಷ್ಟಿಗಳಿಂದ ಪರಿಗಣಿಸಿದರೂ, ‘ಶೋಕವು ಅನಗತ್ಯ’ ಎಂದು […]
ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ‘ಹುಟ್ಟುವುದೂ ಸಾಯುವುದೂ ಅಪರಿಹಾರ್ಯ, ಆದ್ದರಿಂದ ಶೋಕಿಸಬೇಡ’ ದೇಹಾದಿಗಳು ವಿಕಾರ-ನಾಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಆದರೆ ಆತ್ಮವಸ್ತುವು ಅವಿಕಾರ್ಯ-ಅವಿನಾಶಿ. ಈ ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಆತ್ಮವೇ ನಮ್ಮ
ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ- ನಿತ್ಯನಾದ ನೀನು ಶೋಕಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ನೀರು, ಗಾಳಿ, ಬೆಂಕಿ ಮೊದಲಾದ ಭೌತಿಕಶಕ್ತಿಗಳಿಂದಲೂ ಶಸ್ತ್ರಾದಿಗಳಿಂದಲೂ ‘ನಾಶ’ಗೈಯಲಾಗದ ಆತ್ಮ’ದ ಕುರಿತಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾನೆ – ನಿತ್ಯಃಸರ್ವಗತಃಸ್ಥಾಣುರಚಲೋಽಯಂ
ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ಆತ್ಮವನ್ನು ಸರ್ವಥಾ ಸಾಯಿಸಲಾಗದು ‘ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವು ಹುಟ್ಟುಸಾವುಗಳ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೊಳಪಡದೆ ನಿತ್ಯವಾಗಿರುವ ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ’ ಎನ್ನುವ ವಿವರಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾನೆ- ವೇದಾವಿನಾಶಿನಂ ನಿತ್ಯಂ ಯ
ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ಹುಟ್ಟೇ ಇಲ್ಲದ ಆತ್ಮ ಸಾಯವುದೂ ಇಲ್ಲ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಜಿಜ್ಞಾಸುವಾದ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ತತ್ವನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿ, ’ರಣರಂಗ’ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಗಣಿಸದೆ ಕೃಷ್ಣನು ತತ್ವೋಪದೇಶಕ್ಕೆ ಮೊದಲಾದ.
ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ರಣರಂಗದಲ್ಲೇಕೆ ತತ್ವೋಪದೇಶ? ಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಉನ್ನತೋನ್ನತ ತತ್ವಾನುಸಂಧಾನದತ್ತ ಎಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಿರಾ? “ಅಲ್ಲ, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲ್ಲಾರೆ’ ಎಂದು ಭಾವುಕನಾದಾಗ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ
ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ’ಸದ್ವಸ್ತುವನ್ನು ನೆನೆ, ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮಾಡು! ‘ಸತ್-ಅಸತ್ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅರಿವಿರುವ ತತ್ವದರ್ಶಿಯು ವ್ಯಥೆಪಡುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ತಿಳಿ ಹೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು ‘ಸತ್’ ವಸ್ತುವಿನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ-
ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ಇರುವುದು ಇಲ್ಲವಾಗದು, ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಇರಲಾರದು – ಇದೇ ತತ್ವದರ್ಶಿಯ ಬೋಧೆ ‘ವ್ಯಥೆಪಡದೆ ಇರಬಲ್ಲವನೇ ಧೀರ’ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ವಿವರಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದೆವಷ್ಟೆ? ವ್ಯಥೆ ಆಗುವುದಾದರೂ
ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ವ್ಯಥೆಗೆ ವಶನಾಗದ ಸಮಚಿತ್ತದ ಧೀರ ‘ಅನಿತ್ಯವೂ ಪರಿವರ್ತನಶಿಲವೂ ಆದ ಜೀವನಾನುಭವಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊ!” ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾನೆ- ಯಂ ಹಿ ನ ವ್ಯಥಯಂತ್ಯೇತೇ
ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ – ಅನಿವಾರ್ಯವಾದದ್ದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೋ ಪಾರ್ಥ ! “ಪರಿವರ್ತನಶೀಲವಾದ ಜಗತ್ತಿನ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗೆಗೂ ಜನ್ಮಮರಣಗಳ ಬಗೆಗೂ ಪಂಡಿತನು ಹಿಗ್ಗದೆ ಕುಗ್ಗದೇ ಶಾಂತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ” ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು